Βαρδούνια ή Μπαρδούνια ονομάζεται από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας η περιοχή που βρίσκεται στο νοτιοδυτικό άκρο της επαρχίας Λακεδαίμονος του Νομού Λακωνίας και συνορεύει: βόρεια με την κοιλάδα του Ευρώτα, δυτικά με την Έξω(Μεσσηνιακή) Μάνη, νότια με την Κάτω(Λακωνική) Μάνη και ανατολικά με τα Τρίνησα και το Βασιλοπόταμο. Είναι μια περιοχή κυρίως ορεινή, το ανάγλυφο της οποίας χαρακτηρίζεται από απόκρημνες κορφές, σπηλιές, χαράδρες, κλεισούρες και αρκετά δάση. Διαρρέεται από πολλά αλλά μικρά ποτάμια, με σημαντικότερο το ποτάμι της Αγίας Μαρίνας ή ποτάμι της Άρνας ή Μπαρδουνοπόταμος, το οποίο υδροδοτεί το Γύθειο και στην αρχαιότητα ονομαζόταν Σμήνος.

Η περιοχή πήρε το όνομα της από το φερώνυμο κάστρο που βρίσκεται εντός των ορίων της και χτίστηκε μάλλον το 10ο αιώνα από τους βυζαντινούς αυτοκράτορες με σκοπό τον έλεγχο των Μ(ε)ηλίγγων Σλάβων που είχαν κατακλύσει την περιοχή από τα μέσα του όγδοου αιώνα και παρενοχλούσαν τους ντόπιους κατοίκους. Η ονομασία προέρχεται ετυμολογικά κατά το Γ.Βλαχογιάννη από παραφθορά του ονόματος των Βιλεαρδουίνων, Φράγκων πριγκίπων του Μορέως, ενώ κατά το Γεράσιμο Καψάλη από την ενετική λέξη vardia, που σημαίνει φρουρά. Εμφανίστηκε πάντως στους μεσαιωνικούς χρόνους.

Συστηματική έρευνα για τη διαπίστωση αρχαίων οικισμών στην περιοχή δεν έχει γίνει. Ωστόσο, η ύπαρξη του ναού της Αθηνάς(στη θέση του μοναστηριού της Παναγιάς της Γιάτρισσας), τα ευρήματα στη θέση Άρπυα(κοντά στο χωριό Σελεγούδι), οι ενδείξεις αρχαίας λατρείας στον ποταμό Σμύνο(Δάκρυ της Βασιλοπούλας και Σπηλιά της Βασιλοπούλας), τα σημαντικά αρχαιολογικά στοιχεία που σχετίζονται με το αρχαίο έργο ύδρευσης του Γυθείου από τον ποταμό, τα αγάλματα που έχουν βρεθεί στα χωριά Πετρίνα και Προσήλιο και οι κατεστραμμένοι παλιοί οικισμοί στις θέσεις Γουλιάνικα, Τζεβελιάνικα και Παλιοχώρα υποδεικνύουν πως η Βαρδούνια κατοικήθηκε ήδη από την αρχαιότητα. Γραπτές πηγές, ιστορικά μνημεία, θρύλοι και παραδόσεις επιβεβαιώνουν, εξάλλου, τη συνεχή κατοίκηση των χωριών της(μπαρδουνοχώρια) από τα πρώιμα βυζαντινά χρόνια.

Στα χρόνια τη Βενετοκρατίας της Πελοποννήσου(1685-1715), η Βαρδούνια αποτέλεσε θέμα της επαρχίας Λακωνίας του Regno della Morea(Βασιλείου της Πελοποννήσου).Με την ανακατάληψη της Πελοποννήσου από τους Τούρκους το 1715, ο μέγας βεζύρης Δαμάδ Αγάς Κιουμουρτζής, εγκατέστησε στα μπαρδουνοχώρια που βρίσκονται ανατολικού του Μπαρδουνοπόταμου εξισλαμισμένους Αλβανούς, οι οποίοι μέχρι την οριστική τους εκδίωξη το 1821 προκάλεσαν μεγάλα προβλήματα στους ντόπιους κατοίκους και ήρθαν πολλές φορές σε σύγκρουση όχι μόνο με τους Μανιάτες, αλλά και με τους Τούρκους. Αντιθέτως, τα μπαρδουνοχώρια που βρίσκονται δυτικά του Μπαρδουνοπόταμου παρέμειναν αμιγώς ελληνικά και ελεύθερα σε όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, με αποτέλεσμα να αποτελέσουν τμήμα της Έξω Μάνης. Για γεωγραφικούς και ιστορικού λόγους,λοιπόν, η Βαρδούνια αποτέλεσε και αποτελεί το συνδετικό κρίκο της Μάνης με την υπόλοιπη Λακωνία.

Τα Μπαρδουνοχώρια κατά την Τουρκοκρατία ήταν τα εξής: Καστάνια, Σελεγούδι, Άγιος Νικόλαος, Κόκκινα Λουριά, Μαλτσίνα(ή Μέλισσα),Αρχοντικό στη δυτικά πλευρά(δώθε ρίζα) του Μπαρδουνοπόταμου και Ποτάμι, Παλιά Μπαρδούνια(ή Μποσινέικα), Δεσφίνα(ή Τσεσφίνα),Κάστρο της Μπαρδούνιας, Σίνα, Στροντζά(ή Προσήλιο), Ρόζοβα(ή Λεμονέα), Ζελίνα(ή Μελιτίνη), Τσέρια(ή Αγία Μαρίνα), Άρνα, Κοτσατίνα(ή Σπαρτιά), Γόλα, Γοράνοι, Πυλοβίτσα(ή Πολοβίτσα), Κουρτσούνα(ή Βασιλική), Λιαντίνα, Ποταμιά, Πρίτσα(ή Παλαιόβρυση), Τάραψα(ή Χάνια Βασιλακίου ) και Πετρίνα στην ανατολική πλευρά(πέρα ρίζα) του ποταμού. Σήμερα κάποια από αυτά έχουν εγκαταλειφθεί εντελώς. Το 1835 ανήκαν στους Δήμους Μελιτίνης, Φελίας και Κροκεών. Το 1912 χωρίστηκαν σε κοινότητες, αλλά από το 1998 και μετά διαμοιράστηκαν ανάμεσα στους Δήμους Σμύνους και Φάριδος.

Στα αξιοθέατα της περιοχής ανήκουν: το δάσος της Βασιλικής στον Ταϋγετο, το μοναστήρι της Παναγιάς της Γιάτρισσας, η ιερά μονή Γόλας, το μοναστήρι της Ηρωίτσας(Ροϊτσας), το κάστρο της Μπαρδούνιας, το γεφύρι της «στάρας» με το τουρκικό φυλάκιο στην ανατολική πλευρά του Μπαρδουνοπόταμου, το οποίο οριοθετούσε τα σύνορα ανάμεσα στην αχανή Οθωμανική Αυτοκρατορία και την ελεύθερη Μάνη, αλλά και άλλες ιστορικές τοποθεσίες, όπως «τα χαλάσματα του Ζαχαριά» και «του Στεφανάκου η λάκκα».